جهت دوم : اين زن با شير دادن « مادر عمو و عمه » خود شده است و از طرف ديگر « برادر زاده اينها است » ، پس دو عنوان در اين زن جمع شده است ، و كسى كه با او ازدواج كند بين « برادرزاده عمو و عمه » و « مادر عمو و عمه » جمع كرده است ، و اين امر هر چند بما هو هو حرام نيست ليكن چون در خارج ، مادر عمو و عمه نسبت به برادرزاده آنها مادربزرگ آنها است پس بنابر عموم منزلت كسى كه اين زن را بگيرد در واقع بين مادربزرگ و نوه جمع كرده است ، در نتيجه اين زن بر تمام مردان حرام ابدى مىشود . همچنين است در صورتى كه زنى خاله يا دائى خود را شير بدهد كسى كه بخواهد با او ازدواج كند بنابر عموم منزلت بين مادربزرگ و نوه جمع كرده است ، به علاوه اگر همسر كسى چنين كارى كرده بود علاوه بر حرمت ابدى به جهت سابق ، اين زن چون مادر بزرگ همسر او مىشود حرام ابدى مىباشد . و در اين امر فرقى نيست كه زن از شير شوهر فعلى شير بدهد يا از شير كس ديگرى مانند شوهر قبلى و لذا مرحوم سيد رحمه الله قيد « من لبنك » را در اين فرض نياورده‌اند . ولى در عين حال عبارت مرحوم اصفهانى رحمه الله خالى از مسامحه نيست . اولا : زوجتك خصوصيت ندارد و ثانياً : مادر عمه و عموى شخص در صورتى مادربزرگ او مىشود كه رابطه‌اى كه اين عمو و عمه با برادر خود ( پدر اين شخص ) دارند ابوينى يا امّى باشد و الّا حرمت مادر عمه يا عمويى كه با پدر من فقط در پدر مشترك باشند ، به عنوان مادربزرگ بودن نيست بلكه به عنوان زوجه پدربزرگ است . لذا اين كه مرحوم آقاى اصفهانى وجه حرمت را تنها جده بودن قرار داده‌اند مسامحه‌آميز است . ادامه فروع عموم منزلت را ان شاء الله در جلسه آينده پى مىگيريم . « * و السلام * »